آدمیزاد

ملاحان از دیدن این صحنه بر جای خود خشکشان زده بود. درست وسط اندر وسط اقیانوس جایی که روی هیچ نقشه ای اثری از آثار خشکی و جزیره ای ثبت نشده بود٬ یک درخت سرو بزرگ و بسیار گشن هلفی از زیر امواج زده بود بیرون! ریشه هایش در هم تنیده بود و بی آنکه به جایی بند شده باشند٬ عین گلی که با ریشه ی توی ظرف آب گذاشته باشیش همراه آمد و رفت امواج در آب تکان تکان می خورد. درخت تناور برای خودش انگار به یک نیروی افسونی و سحر آمیز روی آب سرپا ایستاده بود. دریانوردان ماجراجو به سفرهایشان عجاب بسیاری در دریا ها دیده بودند. منتها این یکی برایشان نوبر بود.
روی شاخه های در هم تنیده ی درخت مردانی لاغر و آفتاب سوخته٬ با لباس های پاره و موها و ریش بلند و ژولیده٬ به شاخه ها چنگ انداخته بودند.
-آن جا چه کار می کنید؟!
جوابی از ایشان به گوش نمی رسید. نگاه هایشان تنها به زیر پایشان بود در میان امواج..
به باله های هراسناک کوسه!

تا سالها بعد از آن٬ هرکسی ملاحان را پرسید: اگر به دریا گرفتار کوسه شدی چه می کنی؟
پاسخ دادند: می روم بالای درخت. می روم بالای درخت.. 

پ.ن:
من نه آنم کز وی این افسانه ها باور کنم
من نه آنم کز وی این افسانه ها باور کنم
من نه آنم
من نه آنم
من نه آنم...

۲-ماری والوسکا چرا صفحه ات بسته شد؟! اگه به اینجا سر زدی٬ کارت دارم.