آدمیزاد

صحبت سالها پیش را می کنم: با بابا اینها و عمویم نشسته ایم توی خانه شان. مهمان هم دارند. مهمان هایشان پرسپولیسی هستند و ما استقلالی. بحث دست آدم را می سوزاند. هر دوطرف بسیار کورکورانه حرف توی حرف هم می آورند و شوخی و جدی همدیگر را می کوبند. هیچ کس از موضع خودش عقب نشینی ندارد. این وسط من هستم که دارم خیلی منطقی ضعف های تیم خودمان را می پذیرم و گوشزد می کنم و مدام آتو به دست رقیب می دهم.
- آها! بیده ای! این که از خودتونه!
عمویم به من تشر می زند: وابده د آقا! تو این حرفا رو می زنی بعد دیگه ما نمی تونیم از خودمون دفاع کنیم.

حالا دیشب یک مناظره ای صورت گرفته بین احمدی نژاد و آقای کروبی.
احمدی نژادی ها که کلا" به باخت خودشان معتقد نمی شوند. نشان به آن نشانی که الان توی ستادهایشان ده دقیقه از ته فیلم مناظره با میرحسین موسوی را زده اند٬ به عنوان سند افتخار با صدای بلند پخش می کنند!
این وسط یک سری از دوستان دانا و دل درست ما دارند خودمان را نقد می کنند که به نظر من کروبی باخت! میر حسین هم باخت! تازه کروبی از میر حسین بهتر بود!
بی خیال دوست جان ها!
بله کروبی هیچ جواب قانع کننده ای برای شهرم جزایری نداشت.( چه دفاعی می توانست داشته باشد؟) در داستان بنیاد شهید کاملا بی دفاع بود. بسیاری بحث هایش تکراری و نخ نما بود. آن عکسی که نشان داد هم به نظر من بی مزه و تکراری بود. اما..
شما دیشب اصلا" صدای کروبی را نشنیدید؟ تلاش مردانه ای که در دفاع از زهرا رهنورد کرد را ندیدیم؟
کی می توانست به این سادگی با تعریف کردن داستان ملانصرالدین سیاسیت بازی حریف را رسوا بکند. سئوالهایی که او پرسید جواب داده شد؟ هرکس دروغ گوی بهتری باشد و طبیعی تر جلوه کند "پیروز" است؟
چه گیری است که ما داده ایم به اینکه به جای یک طبقه ی دیگر از طرف خودمان فکر می کنیم و رای هم صادر می کنیم. آنها رایشان و برداشتهایشان مشخص است. باور کنیم که هیچ نیازی به این ندارند که توی وب لاگهای ما گفته شود این رفتارها عوام را به سمت فلانی میکشانند.
متاسفانه این روزها بسیاری از بچه های روشن و پر احساس ما که قدرت قلم فوف العاده ای هم دارند٬ ناگهان به یاد مشکلات زندگی روستاییان و طبقه ی محروم افتاده اند. خیلی هم خوب است. ولی مطرح کردن این بحث ها در شریاط فعلی چه جایگاهی دارد؟
انصاف فاکتور  خوبی است چه بهتر که شامل حال خودمان هم بشود.